Misschien herken je dit?
- Je bent moe, ook na een nacht slapen
- Je hoofd staat nooit uit - je blijft malen en piekeren
- Je staat altijd 'aan', ook als je rust
- Je voelt je vaak overprikkeld, alles komt te hard binnen
- Je hebt lichamelijke klachten waar geen duidelijke oorzaak voor is
- Er is steeds een klein stemmetje dat zegt dat je niet goed genoeg bent, te veel bent of iets niet mag
- Je herkent patronen van je moeder, je vader of een familielid in jezelf
- Je hebt het gevoel iets te dragen wat helemaal niet van jou is
- Je bent moe van het altijd maar goed willen doen voor anderen
- Je weet niet meer wat je zelf wilt, of je voelt je afgesneden van jezelf
Wat er weer mogelijk wordt
Stel je voor dat je wakker wordt en je hoofd niet meteen overuren draait. Dat je kunt ontspannen zonder onrust, en dat je niet meer hoeft te dragen wat niet bij jou hoort.
Dat je weer voelt wat je voelt, je emoties toe kunt laten, zonder dat het je overspoelt. Dat je merkt wat van jou is en wat niet, en dat je het verschil kunt voelen.
Dat je jezelf niet meer probeert aan te passen of te verbeteren, maar laagje voor laagje terugkomt naar jezelf. Naar het meisje dat ooit luider was, voordat ze leerde zichzelf te dimmen. Dat je weer ruimte inneemt, je stem laat horen, en jezelf weer mag zijn voluit.
Ik kan je daar bij helpen.
Wat baasjes over mij zeggen:
Tijd om jezelf weer te ontmoeten
Ik zie je.
Ik zie de vrouw die alles op de rit heeft en vanbinnen moe is. Die voor iedereen klaarstaat en niet meer weet waar zij zelf is. Die voelt dat het tijd is, ook al kan ze het niet helemaal uitleggen.
Ik zie wat onder je klachten, je piekeren of je vastlopen ligt. En ik zie wat daar weer mag bewegen.
Je hoeft niet alleen te kijken. Ik kijk met je mee.