Steeds meer mensen praten met AI over wat hen bezighoudt. Over hun relatie, hun onzekerheid, hun verdriet. En eerlijk is eerlijk, ik snap dat. Het is er altijd, ook midden in de nacht. Het oordeelt niet, het wordt niet ongeduldig en het geeft je binnen een paar seconden een antwoord dat best verstandig klinkt. Ik gebruik het zelf ook, voor bepaalde vraagstukken, voor het finetunen van sommige teksten en om mee te denken over mijn praktijk. Ik zie de waarde ervan.

En toch wil ik iets zeggen over het verschil. Want er gebeurt iets anders wanneer je tegenover een mens zit dan wanneer je typt in een schermpje.

Wat AI niet kan zien
AI werkt met wat jij aanlevert. Het leest jouw woorden en geeft daar woorden op terug. Maar het grootste deel van wat er in jou leeft, komt helemaal niet in woorden naar buiten. Het zit in de ademhaling die even stokt bij een bepaald onderwerp. In de schouders die je haast onzichtbaar optrekt terwijl je zegt dat het wel gaat. In de tranen die opkomen op een moment dat je zelf niet ziet aankomen. Een mens tegenover je voelt dat. Een lijf reageert op een ander lijf, een zenuwstelsel kalmeert in de nabijheid van een ander zenuwstelsel. Dat is geen zweverig idee, dat is hoe wij als mensen gebouwd zijn. We helen in contact.

Weten is niet hetzelfde als helen
In mijn praktijk zie ik het regelmatig. Iemand komt binnen met een verhaal dat al vaak verteld is, ook aan zichzelf. Ze weten wat er is, ze hebben het geanalyseerd, soms al jaren. Maar weten is niet hetzelfde als voelen, en voelen is niet hetzelfde als loslaten. Wat er in een sessie gebeurt is concreet: ik stel een vraag, het lichaam reageert, we werken met wat er op dat moment is. met wat zich laat zien. Vanuit het onderbewuste, waar zoveel in bewaard wordt, ook wat we niet meer nodig hebben of wat ons on de weg gaat staan. Dat vraagt een mens tegenover je, iemand die meekijkt en meebeweegt.

Wat techniek kan en wat mensenwerk blijft
Achter gedrag, klachten en patronen schuilt vaak een dieper verhaal. AI kan je helpen dat verhaal te ordenen, en daar is niets mis mee. Maar het verhaal voelbaar maken, ontdekken waar het in je systeem vastzit en het daar werkelijk laten bewegen, dat is ander werk. Dat vraagt om iemand die naast je staat en voelt wanneer je iets nodig hebt, en wanneer je juist even niets nodig hebt behalve dat er iemand bij je blijft.

Dus gebruik AI gerust. Laat het je helpen denken, schrijven, ordenen. En weet tegelijk dat helen iets anders is dan begrijpen. Begrijpen kun je alleen, met een scherm. Helen doe je samen, met een mens, in het echt.

Wanneer heb jij voor het laatst gevoeld wat echte aanwezigheid met je doet?

Gratis gesprek? Klik hier