Ik ben erin getrapt.

In het idee dat je moet kiezen. Eén ideale klant. Eén probleem. Eén niche. Hoe smaller hoe beter, hoe duidelijker hoe sterker.

Dus ik koos voor het coachen van vrouwen. En liet de hond los (nah ja… niet helemaal, dat was achteraf misschien al een teken).

En dat klopte ook. Want vrouwen en hun verhalen raken me nog steeds diep.

Maar mijn richting bleef te krap voelen. Ik voelde enthousiasme en zin om mijn nieuwe pad te delen, en tegelijkertijd onrust. Zelfs een beetje rouw om wat ik dacht achter te laten.

Tot vandaag.

Want ineens zag ik het.

Ik hou zó van dit werk.

Van het ont-dekken wat de ander beweegt, wat er achter dat luikje zit van gedrag, gevoel of fysieke klachten. En van wat er gebeurt als dat eindelijk gezien wordt, hoe iemand weer ademt, weer ruimte heeft, weer zichzelf durft te zijn.

Bij een vrouw die zich zo heeft aangepast dat ze niet eens meer weet wat ze zelf wil.

Bij een kind dat slecht slaapt, of gedrag laat zien dat als ‘lastig’ wordt gezien, en voorbij dat gedrag iets heel anders blijkt te vertellen.

Bij een puber of jongvolwassene die vastloopt op school of thuis, zichzelf onderweg een beetje kwijt is geraakt, en via stress, terugtrekken of lichamelijke klachten laat zien wat vanbinnen aandacht vraagt.

Bij een hond die angstig is, vastloopt in gedrag of steeds terugkerende klachten heeft, en iets laat zien over zichzelf of over het systeem waarin hij leeft.

Bij dat wat we van elkaar spiegelen, dragen of overnemen, bijvoorbeeld tussen ouder en kind of tussen mens en dier.

Ik zag verschillende paden en dacht dat het verschillende richtingen waren. Maar ze komen allemaal uit in dezelfde ruimte. En daar gebeurt steeds hetzelfde. Daar wordt zichtbaar wat verstopt zat. Wat verzwegen werd. Wat weggeduwd, ingeslikt of kleiner gemaakt is.

Daar mag iemand terug naar wie hij was voordat hij leerde aanpassen, dragen of verdwijnen. Daar wordt verbinding hersteld. Met zichzelf. Met de ander. Met wat echt gezien wil worden.

Mijn twijfel zat niet in mijn richting. Mijn twijfel zat in het idee dat ik moest kiezen tussen paden die al die tijd naar dezelfde plek leidden.

Dus klaar.
Ik maak mezelf niet langer kleiner.Vrouw alleen. Vrouw en kind. Vrouw en hond. Het systeem eromheen. Of het dier dat zelf iets te vertellen heeft.

Kom binnen waar het voor jou klopt.

We komen toch in dezelfde ruimte terecht.

Misschien herken je jezelf, je kind, je hond of jullie dynamiek in dit verhaal. Dan ben je welkom voor een gratis gesprek waarin we samen onderzoeken wat aandacht vraagt.