Dit schreef ik in mijn tijd als gedragsspecialist voor honden. En gaandeweg zag ik dat het niet bij de hond ophield. 

Wat als je zou willen huilen naar de maan?

Wat als je door de velden zou willen rennen, iets zou willen najagen en vangen. Wat als je niet zo beperkt zou zijn, als een vogeltje met gekortwiekte vleugels? “Je mag wel vliegen, maar alleen zo ver als wij willen dat je vliegt.” zegt je mens. En als je verder wil dan dwarrel je vanzelf naar beneden want we hebben je vleugellam geknipt.

Tien meter lijn

De lijn, 10 meter. Tjee, wat een vrijheid. Zoveel vrijheid ineens dat honden er de weg van kwijtraakten. Ik hoorde mezelf wel eens zeggen, maak van die 10 meter maar weer even 3 meter. 10 meter kan nog even te veel zijn.

Maar is het niet dieptriest en zo bedroevend dat een dier zijn eigen ik zo kwijt is dat hij verdwaalt aan een 10 meter lijn? Het even niet meer weet? Wie is hij? Wie waren zijn voorouders en wat maakt dat hij zo is geworden? Zo ‘vleugellam’?

Dat zag ik regelmatig in de afgelopen twintig jaar. En ik zag dat het niet bij de hond ophield. Daarom is mijn werk verschoven van hond naar mens. Naar de vrouw (naast de hond).

In het gareel

De vrouw die door de wereld wordt verteld wie ze moet zijn. Vaak en veel, inmiddels door haar eigen stem ook of heel subtiel, haast onmerkbaar maar altijd aanwezig. Loop maar in het gareel, geen uitspattingen, leer dit, doe dat, ga met deze mensen om, doe zoals het hoort, stap in je keurslijf. Zit het strak? Jammer dan. Hier hoor je, hier horen je kinderen en je huisdieren ook.

Omdat het van ons ook verwacht werd. Van generatie op generatie. In het gareel, een uitdrukking afkomstig van een getouw waarin trekdieren worden gespannen, om met een bit in hun mond gestuurd te worden over het inmiddels diep uitgesleten karrespoor.
Zo lopen velen en iedereen waar ze verantwoordelijk voor zijn door het leven.

Stel je voor…

Wat als we die touwen afgooien. Gaan voelen van binnen wat we nou echt willen? De stemmen van ‘dat durf ik niet’ of ‘dat doe je toch niet’ gaan herkennen. Gaan onderzoeken. Gaan zien voor wie ze zijn?

Stemmen, al dan niet inmiddels van binnenuit die willen dat je maar weer binnen dat gareel gaat lopen, zodat het vooraf uitgestippelde pad lekker overzichtelijk bewandeld kan worden?

Waar is die wilde rauwe natuur in ons waarin we voelden wat we wilden, wat de volgende stap zou zijn. Daar kunnen we naar terug. Naar het voelen. Alles voelen, niet alleen het krampachtige streven naar geluk maar ook het verdriet, de frustratie en boosheid. Het ongemak en ook het niet weten. Zo kunnen we een voorbeeld zijn voor onze kinderen, voor onze dieren.

In een wereld waar zo veel mis is en waar zoveel mensen en dieren vaak helemaal niet kunnen zijn wie ze eigenlijk zijn, zijn er meer mogelijkheden dan je denkt.

Natuurlijk er zijn logische regels, logische wetten en normen en waarden. Maar er zijn ook te strakke keurslijven waar we generatie op generatie in moesten, omdat dat zo hoorde. Met niet reële verwachtingen waar we allang niet meer aan hoeven te voldoen.

Wie zouden we écht zijn als we die programmering los zouden laten en ons vooral zouden houden aan: “Doe wat je wilt zolang je het welzijn van de ander niet schaadt.”

Hoe zouden we leven, hoe zouden onze kinderen en onze honden leven als we daarbij uiteraard wel dat welzijn van onszelf, van hen en van de ander bewaken?

Dan waren we toch veel vrijer? Dan waren zij toch al veel vrijer? Ook aan de lijn. Die vrijheid, die vind je in je hoofd, je hart, je buik.

De echte ketens, die touwen zitten inmiddels van binnen.
Maak ze los, één voor één. En word oké met die onwennigheid. Met ruimte die dat oplevert en met het nog niet weten hoe dan nu?

Wees vrij. Geef de vrijheid door. ‘Huil naar de maan en ren door de velden’ en jaag na wat je echt zou willen vangen maar nu misschien nog niet durft…

Voel je ergens dat het tijd is om losser te komen van dat gareel?

Dan kun je een gratis reflectiemoment plannen.
Zodat je weer voelt wat van jou is en wat niet.