Bij de dierenarts
Ik zat laatst bij de dierenarts. Roos kreeg een roesje en wat onderzoeken. Naast me zat een dame met een hondje, zij kwam voor castratie. En we raakten in gesprek. Ze zei: konden we het maar uitleggen hè?

En ik knikte. Want hoe leg je het uit…

Tja. Dat is precies wat ik had gedaan. Toen ik zo’n 18 jaar terug de dierentolkopleiding volgde, was dat wel een van de dingen die we leerden. ‘Plaatjes sturen’. Voorbereiden op dit soort dingen. Visualiseren.

Maar ook een stukje co-regulatie. Aarden, als je je dier vasthebt op de behandeltafel. Ademen, naar je buik. Voeten op de grond voelen.

De hartecho
Gisteren was ik met Roos bij het Medisch Centrum voor Dieren, voor een hartecho. Ons pechvogeltje was nog niet klaar met de onderzoeken.

Ook hier weer had ik de hele riedel, met als favoriet einde dat we echt samen de deur daar ook weer uitlopen, gevisualiseerd. Stress Away van Young Living op mijn polsen vooraf. In de auto nog een paar druppels op een steentje voor de blower.

Eenmaal aangekomen komen we in een hal waar alle honden zitten te wachten. Roos stond erbij of we stonden te wachten op een plekje op het terras na een heerlijke strandwandeling. Rustig, helemaal okee.

Ook lukte het om haar zonder veel moeite op de behandeltafel te krijgen. Het onderzoek was zo gedaan. En weer hielp het ademen en aarden. En praten, en de assistente vertellen dat Roos niet van aaien houdt en dat dat haar niet helpt.

Het verbaasde iedereen daar hoe goed ze bleef liggen.

Hoe het werkt
Er zijn diverse theorieën over het ‘zenden van beelden’. Al heb ik teveel moois tussen mens en dier gezien en meegemaakt om het alleen maar wetenschappelijk te verklaren: Eén verklaring is in ieder geval dat ons lichaam zelf reageert op het verhaal dat je stuurt. Door de visualisatie van wat er gaat gebeuren, dat alles goed gaat en dat we samen de deur weer uitlopen het zonnetje in, reageert mijn lichaam in ieder geval. Het geeft rust en op die rust lift je dier mee.

Verder kan contact tussen mens en dier echt magisch zijn en wil ik daar niet teveel wetenschap op los laten. Soms is het gewoon zoals het is en kunnen we daar mooi gebruik van maken.

Roos haar hartje is voor nu gelukkig goedgekeurd. En het mijne kan weer ontspannen. Want oh als er met die honden wat is…het liefst nam ik het over.

Hoe blijf jij zelf rustig op zo’n spannend moment, zodat je hond op jou mee kan liften?