Op Facebook komt een herinnering voorbij van 14 jaar geleden. Zo gingen de vakanties toen. Ik kan het nog voelen. Die wiebelende wriemels die rechtstreeks uit het badje best een ijsje konden eten op schoot maar dan al gauw weer ergens op avontuur wilden.

Ik zei altijd: de jongens op schoot hebben is na een korte tijd alsof je een Jack Russell op schoot hebt waarvan zijn bal net is weggegooid. Altijd een plannetje, altijd ondernemend. Heel gezond natuurlijk.

Maar nu, vandaag, vliegen ze wel heel ver uit. Niet echt uit uit hoor maar 8 dagen. Voor het eerst zelf op vakantie.

17 zijn ze. Ze vliegen, naar Spanje.

En mijn moederhart zal pas weer landen als zij over 8 dagen weer thuis zijn.

Terwijl ik weet dat er één heimwee kan hebben (zou het, nog steeds? vraag ik me intussen af) en ik de EHBO kit zo ongeveer ook al heb ingepakt in mijn hoofd, ook de emotionele EHBO kit, Bach, oliën, besef ik me dat ze eigenlijk niets anders nodig hebben dan “Heel veel plezier lieve kinders!” van mij.

En dat krijgen ze ook. Ìk heb hier iets te doen. Iets als: ‘ik kan accepteren, of zien dat mijn kinderen steeds meer hun eigen pad zullen volgen.’

Dat klinkt als een mooi thema om maandag eens met de biotensor te onderzoeken.

Want het doet een beetje pijn…ofzo, terwijl het volkomen normaal is.

Ze worden geboren om uiteindelijk los te laten. Ook als dat soms wat sneller gaat dan voor mij oké voelt.

Zij gaan. En ik sta hier. Een klein beetje uiterlijk steviger dan ik me op dit moment voel. Om ze los te laten. Zodat ik mijn handen vrij heb om met open armen te staan als ze weer terug komen.

Dit gevoel mag er zijn, maar het mag geen belemmering worden. Niet voor hen, niet voor mij. Het proces van de één loopt soms iets sneller dan van de ander, en dat is niet erg. Wel ga ik voor mezelf uitzoeken waar dit gevoel vandaan komt, en of ik het iets zachter kan maken.

Herkenbaar? Dat iets van jou en de ander op een verschillend tempo gaat? Wil je het daar eens over hebben? Plan gerust een gratis gesprek.