Zonder Bevrijding was ik er niet.

Mijn opa en oma van vaders kant leerden elkaar kennen op het bevrijdingsfeest in Amsterdam. Ik stel me voor hoe de stad die dag was. Mensen die na jaren van angst en stilte eindelijk weer de straat op durfden. Opluchting die bijna niet te dragen was. Blijdschap, misschien zelfs ongeloof. En ergens, in die chaos van emoties, vonden zij elkaar.

Mijn opa van moeders kant kwam later terug uit Duitsland, na dwangarbeid. Toen de bevrijding kwam, was er geen euforie. Eerder leegte. Verdoving. Overleven zat nog in zijn lijf. Zijn terugkeer was geen thuiskomst zoals je die hoopt. Het was een wekenlange tocht door een kapot Europa, terug naar Hilversum. Hij kwam terug als een schim van wie hij ooit was. Vrij, maar niet vrij om dat ook te voelen.
En toch ging hij mee naar een feestje. Omdat zijn moeder aandrong. En daar ontmoette hij mijn oma.

Bij Bevrijdingsdag sta ik ook stil bij hen. Bij wat ze hebben meegemaakt, zo jong, net geen kinderen meer, bij hoe ze elkaar hebben gevonden ondanks alles. Zonder hen was ik er niet. Mijn kinderen niet.
Ze staan achter me. Vrijheid is niet vanzelfsprekend.

Maar vrijheid kan ook complex zijn. Je kunt vrij zijn en je toch niet vrij voelen. Je kunt alles mogen en jezelf alsnog begrenzen. Je kunt los zijn van iets en toch nog ergens aan vasthouden.

Ik voel me vrij. Echt vrij. Maar niet op een gladde, afgeronde manier. Mijn vrijheid schuurt soms, beweegt, verandert. Er zijn nog steeds momenten waarop ik mezelf inhoud, waarop oude reflexen even terugkomen, waarop ik de neiging voel om het kloppend te maken. Dat hoort erbij.

Maar mijn keuzes zijn niet alleen van mij, ze bouwen voort op alles wat er vóór mij was. Zij hebben gestreden, liefgehad, overleefd zodat ik hier kan staan. Zodat ik kan kiezen. En dat maakt me dankbaar. Voor mijn opa die als schim terugkwam maar toch ging. Voor mijn oma die in een menigte iemand zag en haar hart volgde. Voor alles wat is doorgegeven, zichtbaar en onzichtbaar. Voor de vrijheid die bevochten is, en voor de vrijheid die ik, elke dag opnieuw, zelf vormgeef.

Achter mij ligt een lijn van levens, van keuzes, van liefde en verlies. Voor mij ligt ruimte. Voor mijn kinderen en wie weet die van hen. En ergens daartussen sta ik.

Vrij.

Soms sta ik daar heel even bewust bij stil. Ik voel mijn voeten op de grond, ik adem een paar keer bewust dieper in en uit.

Ik voel waar ik sta en besef: dit is mijn plek. Dit is mijn leven. 🙏🏻

Merk je dat vrijheid voor jou niet vanzelfsprekend voelt?
Dat je ergens vastloopt, in jezelf of in het leven met je hond?

Je bent welkom voor een gratis gesprek.